Vorarita decides to die in Venice
posted on 30 Jul 2009 02:48 by nirvanan in Wanderlust
1. มาลีกับมีนา
ไปอิตาลีกัน มีนาตะโกน
ไร
เดือนมิถุนา ปีนี้ล่ะ
หา
ไปเหอะ มีนาเปลี่ยนจากตะโกนเป็นตะเบ็งเสียงแทน
ไรของนาย ฉันเริ่มหงุดหงิด
ไม่ต้องมาใส่รูปอีโมติคอน ตะเบ็งหรือตะโกนผ่านเอ็มเอสเอ็นหรอก
ทำยังกะได้ยิน
อย่าลืมจองตั๋วเครื่องบินให้ด้วย หุหุ
บ้า...ใครจะไปกับนายมิทราบ อิอิ
๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑ ๑ ๑ ๑ ๑
2. หายใจเข้าเวนิส
ฟืด...ฟาด...
กระหืดกระหอบไปเช็คอินที่เคาน์เตอร์สายการบินตุรกี สนามบินสุวรรณภูมิ
ราวยี่สิบสองนาฬิกา ก่อนเครื่องออกเดินทางหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
หอบหิ้วข้าวของเพื่อให้ทันก่อนเคาน์เตอร์ปิด...อย่างหวุดหวิด
เที่ยวบิน ทีเคศูนย์ศูนย์หกหนึ่ง
มีนารอฉันอยู่ก่อนแล้ว
ฉันรีบยื่นหนังสือเดินทางให้แอร์กราวด์ทันที
อาการหายใจไม่ทั่วท้องเริ่มป่วนปั่น
ฉันกลัว
เครื่องบิน
...
ทำไมมาช้า มีนาถาม
ฉันก็มานี่ไง
เกือบตกเครื่องแล้วมั๊ยล่ะ
ทีแรกว่าจะไม่มา
อะไร
เปล่า
...
เรามาถึงเวนิส ตอนกลางวัน
แสงแดดยามเที่ยงที่นี่ไม่รุนแรง สายลมเบาพัดมาทักทาย
สิบกว่าชั่วโมงบนเครื่องบิน (กรุงเทพฯ-อิสตันบูล(ตุรกี)-เวนิส) พอลงจากเครื่อง เท้าสัมผัสพื้นสนามบินมาร์โค โปโล (ชื่อนี้ทำให้ฉันสะท้าน เมื่อนึกถึงนักเดินทางหนุ่ม มาร์โค โปโล ผู้ซึ่งเคยเดินทางกับพ่อและลุง มุ่งตะวันออกเพื่อเยือนแผ่นดินเอเชียและจีน ก่อนที่ คริสโตเฟอร์ โคลัมบัสจะเกิดอาการอยาก ออกเดินเรือเพื่อพิสูจน์ว่าโลกกลมและเพื่อค้นพบแผ่นดินใหม่ ที่สุดท้ายอเมริโก เวสปุชชี ตั้งให้เองว่า อเมริกา) เรามาถึงแล้วเหรอ แผ่นดินของอดีตอาณาจักรโรมัน
ฉัน มีนา กับสัมภาระใบใหญ่ มายืนอยู่ด้านหน้าอาคารผู้โดยสาร เพื่อขึ้นรถเมล์ (ที่กว่าจะหาป้ายเจอ ก็ต้องเดินไปมาวนไปเวียนมา) เราจองที่พักในเขต Mestre ไว้ ซึ่งไม่ไกลจากสนามบินเท่าไหร่
มีนายืนหาว ยื่นหนังสือโลนลีแพลนเน็ตให้ฉันหาตำแหน่งโรงแรม
ขอบใจ ฉันนี่แหล่ะที่ต้องจัดการทุกสิ่งอย่างใช่ไหม ทั้งเตรียมข้อมูล ทำแผนการเดินทาง จองตั๋วเครื่องบิน ที่พัก รถไฟ ดูแลเรื่องวีซ่า กระทั่งข้าวปลาอาหารที่ต้องหิ้วมาจากกรุงเทพฯ แล้วนี่ฉันต้องมาหาที่พักให้อีก ขอบใจมากมีนา
(2.1) มีนา
มีนา คือ เด็กผู้ชายขี้แย
สมัยอนุบาลฉันจำได้ว่า ครั้งหนึ่งคุณครูประจำชั้นสอนทุกคนร้องเพลงลอยกระทง และก็ต้องทำท่ารำวงลอยกระทงพร้อมๆกัน ฉันถูกจับให้คู่กับเพื่อนอีกคน พอได้เวลา คุณครูเปิดเพลง พวกเราร้องลอยลอยกระทง และทำท่าทางรำวงตามประสาเด็กห้าหกขวบ แต่มีนากลับร้องไห้จ้า คุณครูเข้าไปปลอบและถามด้วยความห่วงใยว่าเป็นอะไร
ผมจะอยู่กับมาลี
๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒ ๒ ๒ ๒ ๒